123test

Afgelopen weekend was ik met lief op avontuur bij onze oosterburen. Er moest werktechnisch een paar uur gefotografeerd worden worden op de Euroshop-beurs in Düsseldorf en daarna begon ons romantische eerste weekendje samen weg.

Na twee keer verkeerd te zijn gereden, iets met een TomTom en een afslag missen, belandden we bijna 80 kilometer later in een motel op een industrieterrein. Behalve een Mac bleek er om de hoek op loopafstand nog een Grieks restaurant te zitten. De puf voor een avondje downtown Keulen was ergens along the way kwijtgeraakt, dus wandelden we gezellig langs tankstations, over de parkeerplaats van de MediaMarkt richting de Mac Donalds. Tussen al het ketengeweld ligt daar het restaurant, sfeervol verlicht met 60W lampen en zowaar een 'smoking area'. Na alle commotie lijken een borrel & sigaret de ultieme roadmovie troost.

We drinken bier, we eten wat en verzinnen wat we de volgende dag allemaal zouden kunnen gaan doen en beleven en besluiten daar niks over te besluiten. We zijn tenslotte op avontuur. De volgende ochtend blijkt dat ik lief vorige week toch echt wel heb aangestoken met mijn snotverkoudengriephoofd. Tijdens het ontbijt besluiten we om maar gelijk de terugtocht in te zetten. Via een weg-van-de-snelwegroute met zoveel fotostops als we maar willen.

Na een stevig ontbijt laden we de camera's en onszelf in de Lebowskibus, Tom Waits uit de speakers & off we go. De regen komt met bakken uit een grijze hemel, het waait en het is koud, maar binnen in de bus is het warm. Lief rijdt, TomTom wijst de weg en ik mag lekker rondloeren. Het Duitse landschap trekt aan ons voorbij; grijze druil, kleurloze dorpjes, boomgaarden, akkers en imposante Kraftwerke met pluimende schoorstenen…

Godspeed You Black Emperor klinkt toepasselijk uit de speakers, terwijl we de surrealistische beelden van een wereld zoals we 'm kennen, maar misschien liever niet willen zien, vastleggen op foto & film. Ons romantische weekend kan niet meer stuk! )

Kijk even voorbij de zonnebankgebruinde en goedlachse Amerikaanse presentator naar een fascinerend verhaal over hoe een doos negatieven op een rommelmarkt een indrukwekkende collectie nog nooit vertoonde straatfotografie aan het licht brengt.Na een speurtocht blijkt de fotograaf Vivian Maier, een nanny die in haar vrije tijd altijd met een camera rondliep. En daarmee echt prachtige straatportretten vastlegde. Ik zeg kijken!

Nog een bijzonder verhaal over fotografie en een illegaal in Nederland verblijvende schoonmaakster. De huizen van Hristina, een prachtige documentaire van HollandDoc. Let op: voor mensen die werksters hebben, kan het een beetje confronterend zijn. ;o)

Afgelopen week was ik een soort van op tournee door Nederland. Na tweeënhalf jaar met de focus op Arnhem, voelt het vooralsnog een beetje als vakantie om weer buiten de stadsgrenzen naar afspraken te reizen. Op weg naar nieuwe avonturen, onderweg genietend van het landschap, mensen observeren…

De eerste etappe wordt per trein afgelegd. Met m’n weekendtas plof ik neer in een relatief rustige coupe. Het meisje tegenover me zit zich in alle rust uitgebreid op te maken. Eyeliner, oogschaduw, mascara, lipgloss. Met getuite lippen als in een zoen werpt ze een laatste goedkeurende blik in de spiegel en duikt in de Metro.

Mijn aandacht wordt getrokken door een geluid links van me. Aan de andere kant van het gangpad zit een stoffige kantoorman van in de vijftig met de bekende witte iPod-dopjes in z’n oren, luid te smakken. Verzonken in de muziek, naar buiten starend met een hand die aan een stuk door schijnbaar gedachtenloos in een familiezak M&M’s graait.

Mijn iPod ligt nog thuis op tafel en snoepjes heb ik ook al niet, maar ik ben wel op weg naar de leukste man van de hele wereld. Terwijl ik naar buiten staar, sluit ik de binnenwereld van de coupe buiten en geniet van binnen van de voorpret en het voorbijglijdende landschap vol Hollandse Luchten.

Tijdens de tweede etappe reizen we kriskras door de randstad in de Lebowskibus. Op snelwegen waar auto’s soms meer stil lijken te staan dan te rijden, doorkruisen we de verstedelijking. Tom Waits uit de speakers, benzinepompbroodjes & cola als ontbijt, een zonsopgang die de lucht oranje kleurt en het kleurloze landschap zichtbaar maakt.

Terwijl ik naar het voorbijglijdende industriële en stedelijke landschap kijk, vraag ik me af waar het verlangen naar schoonheid is gebleven. En bedenk me dat ik de komende tijd in ieder geval De architectuur van het geluk van Alain de Botton nog maar eens een keertje ga lezen…

Als een mooie ruimte beter voor ons humeur is dan een lelijke, dan zijn we alleen moreel al verplicht hierover met elkaar te spreken. De Botton denkt dan ook een oplossing te hebben gevonden om de onmogelijkheid van dit gesprek te overstijgen. Schoonheid heeft namelijk alles met waarden te maken, stelt hij.  De negentiende eeuwse Franse schrijver Stendhal citerend: “Schoonheid is de belofte van geluk”.

Liedje van de dag: Madness – It Must Be Love

De klus is geklaard. Vanmiddag rond zes uur leverden we de sleutel van een leeg en schoon ouderlijk huis in bij de nieuwe makelaar. Komende week worden er foto's gemaakt, teksten geschreven, plattegronden getekend en wordt het huis opnieuw in de verkoop gebracht.

Met zuslief, stiefmams en heel veel hulp van de broer van paps en lieve mensen om ons heen hebben we afgelopen weekenden bergen werk verzet. Vierduizend kilo grofvuil, honderden tekeningen en archiefdozen en ruim duizend kilo snoeiafval werden in containers en aanhangwagens afgevoerd naar de stort. Mijn paps die mij altijd aanspoorde om wat opgeruimder te zijn, had er zelf best wel een beetje een potje van gemaakt. Maar goed, nooit verhuisd enzo…

Na onze eerste kantoor-/kleding-opruimactie vlak na het overlijden van paps, was er nog niet eerder aanleiding voor een complete ontruim- en schoonmaakactie. Het huis stond te koop, sporadisch kwam er een kijker en het huis werd nog bewoond. Maar daar kwam begin september ineens verandering in, omdat stiefmams een nieuwe woning had.

We zijn er allemaal aan toe om de zaken in Emst af te ronden en ons eigen leven te leiden. Met elke opruim- en schoonmaakhandeling van de afgelopen tijd, nam ik een beetje meer afscheid van m'n geboortehuis. Van een plek werd het beetje bij beetje meer een ding. Maar er is nog één plekje dat intact is; het bankje bij de vijver.

De komende tijd zal ik daar af & toe nog wel eens zitten. Als ik in Emst nog wat spulletjes op moet halen en dan nog een keer voor het laatst als het huis verkocht is. Over een week komt het zeer scherp geprijsd weer op de markt en wordt het via Woning bij opbod aangeboden. Kapitaalvernietiging zeggen sommige mensen. Maar neem van mij aan dat kapitaal in stenen als een molensteen om je nek kan voelen. En zo heeft paps het nooit bedoeld.

Maar vooralsnog heeft hij geen koper from heaven gestuurd, dus moesten we in de realiteit van alle dag andere acties ondernemen. En tjonge, wat deed het auw om vrijwel z'n hele levenswerk aan tekeningen weg te gooien en om heel veel groen uit de volledige beschutte tuin weg te snoeien en struiken en bomen om te zagen voor een betere verkoopfoto bijvoorbeeld. Maar we hebben het allemaal gedaan omdat we van het huis af willen. Niet omdat we van het huis afwillen, maar omdat we de financiële lasten en de zorgen die onze erfenis, het huis, met zich meebrengt niet meer kunnen opbrengen.

Toen ik donderdagochtend in Emst arriveerde, lagen er op het pad naar de voordeur meerdere witte donsveertjes. Ik troost me bij de gedachte dat hij ons zo wil laten weten dat het okay is. En wie weet heeft ie bij de veiling nog iets leuks voor ons in petto. ;o)

Liedje van de dag: House For Sale – Lucifer

UPDATE: het huis staat ondertussen op Funda!

Het is alweer 3 jaar geleden dat paps overleed. Time flies, ook als je niet altijd lol hebt. Dat schreef ik al eens eerder hier. En bij vlagen is de lol ook ver te zoeken. Maar over het algemeen gaat het steeds een beetje beter.

Hoorde mezelf laatst zeggen: Heb pas sinds begin dit jaar het gevoel weer een beetje vaste grond onder de voeten te hebben sinds het overlijden van paps. Terwijl er ondertussen toch ook heel veel mooie en leuke dingen opgebouwd zijn. In twee jaar tijd zetten we Arnhem Direct op de kaart. Er ontstonden nieuwe vriendschappen, de groep mooie mensen om me heen groeit en het leuke is dat ze tegenwoordig gewoon ook om de hoek blijken te wonen. Kortom, het leven wordt geleefd in Arnhem.

Maar op dit moment speelt de geboortegrond in Emst een grote rol in mijn leven. Het ouderlijk huis met kantoor van paps was de erfenis voor zussie en mij. Ik werd er geboren, groeide er op, beleefde er de verdrietigste en vrolijkste momenten. Ik ben er thuis en ik ben het ontgroeid.

Tweeënhalf jaar geleden zetten we het huis te koop. De eerste tijd maakten we ons niet zo druk. Iedereen was blij weer de draad van z'n eigen leven op te pakken. Toen er na een half jaar nog niemand was wezen kijken, zakten we met de prijs. In de hele afgelopen tweeënhalf jaar kwamen welgeteld 3x mensen kijken. En we kregen niet één bod.

Contact met de makelaar was er nauwelijks, ja behalve als ze weer een deelname aan Open Huizendag wilden slijten. Na twee jaar waren we het argument "tja, kredietcrisis hè?" beu. Ja, dat weten we ondertussen wel, maar wij willen het huis verkopen…

Lang leve Twitter, daar kom je dus nog al eens wat mensen tegen die je verder kunnen helpen. Niet dat het huis nu verkocht is, maar we hebben een nieuwe makelaar waar we alle vertrouwen in hebben. Bovendien zijn er allerlei mensen die met ons meedenken over alternatieve manieren om het huis onder de aandacht te brengen.

Zo zou er bijvoorbeeld met wat aanpassingen een Bed & Breakfast van gemaakt kunnen worden. Of een kleinschalig Thomashuis. Maar je zou er ook een fysiotherapeutenpraktijk van kunnen maken, of vergader- of workshopruimtes kunnen verhuren, of een architectenbureau beginnen, zoals mijn vader.

Een stukje geschiedenis 

April 1968 begon hij voor zichzelf, met een tekentafel op een van de slaapkamers van het huis dat hij voor zijn gezin had gebouwd. Ik was tweeënhalf en zussie was net geboren. Wij groeiden op in een huis waar een kantoor was. Eerst met paps alleen, daarna met een eerste tekenaar en daarna nog een. En toen paste het niet meer op een slaapkamer en werd er aan het huis een heus kantoor gebouwd.

Er kwamen nog meer mensen in dienst. En iedereen lunchte tussen de middag bij ons gezin aan tafel. Daarna werd er gesjoeld of getafeltennist. Het kantoor was de plek waar we 'kantoortje' speelden. En waar ik later in de weekenden en vakanties bijverdiende. Urenstaten verwerken, analoog bestekken typen, tekeningen lichtdrukken…

De zaken gingen goed en het kantoor werd nog een keer verbouwd. Helger Bouwbeheer BV werd opgericht. Vernoemd naar ons, de dochters Helen en Gerjanne. Helger Bouwbeheer was gespecialiseerd in houtskeletbouw. Magisch was dat, dat je dan 's ochtends mee mocht naar de bouw en er alleen nog maar een fundering lag en er enorme vrachtwagens met onderdelen stonden en als je dan 's avonds weer ging kijken stond er een heel huis waar je in rond kon lopen…En dat had mijn vader dan zo bedacht en getekend, en dan stond dat er ineens, dat vond ik zo knap…

Afgelopen weekend waren we in Emst, samen met vrienden en bekenden die ons kwamen helpen. De partner van paps gaat verhuizen, het huis komt leeg te staan. We besloten dat moment aan te grijpen om dan ook echt op te gaan ruimen. Ook al is het huis niet verkocht, er komt toch een moment dat je over alle zaken daar een beslissing moet nemen. Houden of weggeven, meenemen of weggooien. Enerzijds wil je niks weggooien, aan alles kleeft een verhaal en een herinnering. Anderzijds ben je praktisch: waar moet je het in je eigen huis allemaal laten? En wat ga je er dan mee doen?

In twee dagen tijd ging een heel leven door onze handen. Op de een of andere manier stel je je in op die dagen. Praktisch en doelgericht wordt er gedaan wat er gedaan moet worden. Zo gooide ik met -ach weemoed- de kaduke elektrische typemachine met correctielint op de grofvuil container. Hoeveel brieven, bestekken en facturen heb ik daar wel niet op getypt voor hem?

Aan het eind van de dag, met als resultaat een container van 10 kuub helemaal vol, en de rest wachtend op een volgende container het volgende weekend, staar ik naar het archief van architectenbureau H. Tiemens. Een kleine veertig jaar levenswerk opgestapeld in een hoek, klaar om opgehaald te worden door de archiefvernietigaar. Ik kan niet anders dan huilen.

En dat heb ik de afgelopen dagen ook nog veelvuldig gedaan. De griep was wat dat betreft eigenlijk een cadeautje. Daardoor was er rust en ruimte om alle in het weekend losgemaakte emoties te laten stromen. Van verdrietig tot op het bot, tot boos, van gefrustreerd tot opgelucht. Een ouderwetse emotional rollercoaster. A long the way zijn er veertjes en andere engelenberichten en botsingen met bureaucratische en financiële systemen.

Het leven zit vol paradoxen. Op papier nog nooit zo 'rijk' geweest en daardoor in het hier & nu financiële zorgen. Zo heeft paps het vast nooit bedoeld, dus ik hoop dan ook nog steeds stiekem dat ie een list verzint voor z'n meisjes.

Een meisje

Ze wachtNee, denkt ze, ik wacht niet,ik dans.Ze danstZe danst met lange, ranke passenlangzaam en aandachtigZe houdt haar ogen dicht,ze danst door deuren en door ramenen door lange, rankmoedig dagen -hout, glas en uren vallen in splinters rond haar neer -en telkens als ze niet meer kanen bijna, bijna valtdenkt ze: ik?ik val niet, ik dans.

~Toon Tellegen (uit Kruis en Munt) 

Op 8 juli 2007 plaatste ik m'n eerste tweet. Enigszins sceptisch, want wat gingen berichtjes van 140 tekens nu toevoegen aan m'n communicatie- en informatiestromen?

Drie jaar later en 20.000 tweets verder, kan ik me een leven zonder Twitter nauwelijks meer voorstellen. Voor de niet-twitteraars onder ons klinkt dat wellicht wat pathetisch, maar voor mij is Twitter een social media tool die me op allerlei fronten zoveel heeft gebracht en nog steeds brengt. Een willekeurige opsomming:

• mede dankzij Twitter kwam ik in contact met Marco Derksen en startten we op 1 augustus 2008 met Arnhem Direct
• via Twitter zijn mijn zussie in Duitsland en ik veel meer deelgenoot van elkaars leven
• door Twitter leerde ik een heleboel inspirerende mensen en initiatieven kennen
• via Twitter ben ik meer verbonden met mensen in mijn netwerk die ik wat minder vaak IRL zie en spreek
• via Twitter krijg ik input voor Arnhem Direct
• op Twitter worden er (soms binnen een uur) spontane feestjes & picknicks georganiseerd, co-creatie ten top
• via Twitter zijn er op mindere momenten troostende woorden & virtuele harten onder de riem
• via Twitter trommelde mijn zusje vanuit Duitsland een heel klus-/opruimteam bij elkaar voor mijn huis
• via Twitter scoorde ik een geweldige loungebank en een mooie rooie stoel
• via Twitter kreeg ik de leukste tips voor overnachtingsmogelijkheden, sightseeing tips en restaurants voor de de vakantie
• via Twitter ontdekte ik nieuwe muziek, boeken & films
• via Twitter was er hulp bij autopech
• via Twitter plug je op elk willekeurig moment in op de collectieve intelligentie & kracht van de crowd #durftevragen

…en zo kan ik nog wel even doorgaan. Eigenlijk heeft Twitter maar één nadeel voor mij: ik blog veel minder op m'n eigen blogs.

Vandaag plaats ik mijn 20.000 tweet, wordt er hier eindelijk weer eens geblogd èn wordt NL wereldkampioen.

Als dat geen reden voor een feestje is weet ik het ook niet meer ;o)

"There can be no political revolution, no social revolution, no economic revolution. The only revolution is that of the spirit; it is individual. And if millions of individuals change, then the society will change as a consequence, not vice versa. You cannot change the society first and hope that individuals will change later on."

~Osho

Gisterochtend om half 10 begonnen we hier aan een berg waar ik al tijden tegen aan liep te hikken en om half vier ‘s middags stond ik een potje te janken in een ontzooid huis.

Uit alle kamers en kasten werden overbodige spullen verwijderd. Vier aanhangwagens vol met zooi werden afgevoerd naar de stort, en talloze emmers sop zorgden voor een spik en span huis. Daar kreeg ik wel even een Maarten van Roozendaalmomentje van

Een paar weken geleden had zuslief vanuit Duitsland via Twitter mensen uit mijn nabije omgeving gemobiliseerd om mij te verrassen. Gelukkig was ik voorbereid en hadden we al een planning gemaakt. Maar dat het zo snel zou gaan had ik niet durven dromen. Gisteren aan het eind van de middag liep ik bij Ikea voor de eerste ronde opbergmeubelen. Sinds vandaag heb ik eindelijk een kast in de badkamer! En eindelijk een ladenkast waar wèl al mijn ondergoed en sokken in passen.

Terwijl zuslief en ik bij Ikea rondliepen werd er door de lentefeeën uit het Spijkerkwartier een heerlijke pan nasi gemaakt en werden we opgewacht met prosecco en waren er aardbeien toe. Heerlijk om na zo’n dag hard werken in goed gezelschap lekker te eten en mooie gesprekken te voeren. En het is erg leuk om zuslief in IRL in ‘mijn’ Arnhemse scene te zien.

Vandaag was het na het zware sjouwwerk, tijd voor klusjes. Overbodige kabels verwijderen, nieuwe stopcontacten, gordijnrails vervangen, nieuwe gordijnen ophangen, kasten uitsoppen en inruimen en nieuwe lampen ophangen. De superlekkere sandwiches van @Edskitchen waren de beste kluslunch ever en de aangerukte pizza’s ‘s avonds waren het beste alternatief voor uit eten gaan. We zaten zo lekker te kletsen en wijntjes en biertjes te drinken, dat moet je niet wreed verstoren met een wandeling naar een restaurant, hoe dicht om de hoek ook.Heerlijk in mijn herwonnen huis met lieve mensen aan mijn eettafel, samen eten, mooie gesprekken voeren en me dankbaar beseffen dat dat met dank aan alle lieve hulp vanaf nu weer gewoon kan in huize GeeSpot.

Komende tijd gaat er nog van alles gebeuren en ik heb er zin in. Kom maar op met de kwasten en de rollers. ‘t Is tijd voor Licht & Fris & Lente & Groen. Het is lente, tijd om deuren en hart weer te openen!